Het ticket is gekocht. One-way. Op 18 maart vlieg ik naar Nepal om voor een lange tijd niet meer terug te komen. Ik begin me nu langzaam aan pas te realiseren wat er allemaal nog moet gebeuren voor ik daadwerkelijk op het vliegtuig stap...
Allereerst alle lopende abonnementen opzeggen: telefoon, bladen, verenigingen, alles. Dat is al best een werk, omdat je hier in Nederland volgens mij geen idee hebt waar je allemaal wel niet op geabonneerd bent! Dan nog de gemeente. Moet ik me uitschrijven of niet? Hoe zit het met belasting? Ik woon straks niet meer in Nederland, maar moet ik dan nog wel hier betalen als ik mijn bankrekening hier aanhoud? Ik moet nog een keer langs de tandarts. Die gaat mij ongetwijfeld vertellen dat m'n verstandskiezen eruit moeten. Dan moet dat ook nog even strak gepland worden...
Dan moet ik nog gaan inpakken. Wat neem je mee? Wat laat je thuis? En wat haal je later nog een keer op? Kan ik met een koffer van slechts 20 kilo daar een nieuw leven opbouwen? Ik ben bang te zeggen van niet, dus zullen we een manier moeten verzinnen om nog meer spullen die kant op te krijgen. Extra kilo's aanvragen? Een los pakket versturen?
Het moeilijkste wordt misschien nog wel afscheid nemen van alles en iedereen. Ik weet dat ik ze een tijdje niet meer zal zien, maar ik denk dat ik toch nog regelmatig terug kom om iedereen te bezoeken. Maar wanneer ik daar tijd voor ga hebben? Geen idee! Het kan dus een afscheid nemen voor een half jaar, maar misschien ook wel voor twee jaar... Ik weet het gewoon nog niet.
Ook mijn draken. Dat zomaar halverwege het jaar de groepsdocent opstapt gebeurd gelukkig wel vaker. Maar dat zijn vrijwel altijd vrouwen die een kind uit gaan poepen en na een een maand of 3 weer terug zijn. Ik ben zometeen echt weg weg. Er zijn een aantal die het daar nog heel zwaar mee gaan krijgen.
En dan de stichting... Het is toch een beetje m'n kindje. Gisteren hebben we een bestuursvergadering gehad. Daarna realiseerde ik me eigenlijk pas wat mijn vertrek voor de stichting zou kunnen betekenen. Het is namelijk nog lang niet zeker dat het allemaal maar gewoon door zal blijven gaan zoals het altijd is gegaan. Ik ben er altijd erg enthousiast voor geweest, heb er bergen met energie ingestoken, maar dat moet nu ergens anders vandaan komen. En momenteel weten wij nog niet zo goed waarvandaan. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat mijn vertrek uit Nederland het einde van de schoolcarrière betekent voor 50 kinderen in mijn nieuwe woonplaats.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten