Spannend verhaal

Zaterdag vierde Guido zijn verjaardag in Olie B, een kleine kroeg in Zoelen. Vanaf een uur of 11 gaat de muziek zo hard dat we elkaar niet meer fatsoenlijk kunnen verstaan. En nu zeg ik muziek, maar bedoel takkeherrie. Ik ben de Bob en heb het ene biertje die ik mezelf dan toch veroorloof al een tijdje geleden op. De andere gasten in de kroeg hebben er beduidend meer op en worden wat baldadig. Ik ben bang dat zo de verkeerden tegen elkaar oplopen en er wat tikken uitgedeeld worden. Ik ben niet op m'n gemak. 

De rest van onze groep doet een poging wat te darten. Nou ja, darten... Het is meer een wedstrijd wie als eerste de dubbel-2 raakt, want eerder zijn de potjes toch niet uit. Gemiddeld hebben ze volgens mij een pijl of 50 nodig om van de 501 uit te gooien. Ik zit op de kruk naar hen te kijken terwijl het opeens als een mokerslag binnen lijkt te komen. Het zit vanavond allemaal niet mee, maar toch... Wat zal ik dit gaan missen! 

Gewoon wat hangen met m'n vrienden op een zaterdagavond zit er binnenkort niet meer in voor mij. Dan kan ik m'n vrienden niet meer bellen om gewoon even af te spreken. Samen voetbal kijken, naar een festival, het casino, of zoals vanavond gewoon een beetje kloten in kroeg terwijl niets moet en alles mag. 

Wat volgt is volgens mij het beste te beschrijven als het dichtste dat ik ooit tegen een paniekaanval aan heb gezeten. Guino komt naar me toe. "Heb je nog een spannend verhaal?" vraagt hij. "Ja." zeg ik. "Ik ga emigreren." En een week voor vertrek, wordt ik daar plotseling enorm bang van.