Discriminatie

Ik ben een neger. In Alabama. In de tijd van de katoenindustrie. Nou ja... Misschien is dat wat overdreven, maar gediscrimineerd wordt ik zeker!

Nepalezen zijn als volk lief. Fantastische mensen. Maar individueel zijn ze slim genoeg om ergens een slaatje uit te slaan. Het hebben van een wit gezicht is hier daarom zeker een nadeel. Want wit gezicht = rijk! Dat ik in bepaalde wijken de bedelaars van me af moet slaan is nog tot daar aan toe. Maar het gebeurt net zo hard (zo niet harder) in winkels.

Het is soms echt ernstig. Samen met Uttam heb ik regelmatig de proef op de som genomen. Als we iets nodig hebben ga ik de winkel in, kijk wat rond en vraag om de prijs. Een tijdje later gaat Uttam naar binnen en vraagt om precies hetzelfde. De verschillen zijn schrikbarend! Prijsverschillen van 50% zijn compleet normaal. Maar ook verschillen tot +200% zijn hier echt geen uitzondering.

Het ergste zijn de taxichauffeurs. Als Uttam naar de prijs vraagt van Samakushi (waar wij wonen) naar bijvoorbeeld het centrum, moet hij ongeveer 200 Rs betalen. Als ik echter voor precies dezelfde rit mijn witte gezicht de auto insteek om de onderhandelingen aan te gaan is de absolute minimumprijs 300 Rs. Maar 500 Rs ("En geen cent minder!") heb ik ook al gehoord.

Dat gaat nog wat worden als we de apparatuur voor onze lasergame-arena moeten gaan kopen. Ik denk dat ik Uttam en Sunil heel duidelijk uit moet gaan leggen wat we precies nodig hebben en wat dat mag gaan kosten. Ik weet ik ieder geval zeker dat als ik mee ga winkelen, we niet binnen ons budget blijven...