Gesprekken, gesprekken en nog meer gesprekken

Na Holi zijn we weer vol aan de bak gegaan. De afgelopen drie dagen hebben we erg veel gesprekken gehad met potentiële investeerders en zelfs de eerste aandelen verkocht! Ook voor komende week staan er weer een aantal gepland en ze worden alleen maar serieuzer.

De mensen die we afgelopen week gesproken hebben, waren allemaal enthousiast over ons concept. Ze hebben echter (op één na) zelf niets toegezegd. Wel wilden ze graag dat we een keer terug kwamen. Dan zouden ze ook vrienden uitnodigen en misschien samen investeren. Ik ben benieuwd wat daar uitkomt.

Helaas hebben we nog niets gehoord van BO2. Die zouden afgelopen week contact opnemen, maar het is oorverdovend stil... Ook op mijn mail van donderdag hebben ze niet gereageerd. Ik zal ze maandag eens bellen.

Happy Holi!

Ik kom nu al 8 jaar met enige regelmaat in Nepal. Toch is het mij in die 8 jaar nog nooit gelukt om bij het meest fantastische festival ter wereld aanwezig te zijn: Holi! Het festival van kleur. Ik heb er al veel verhalen over gehoord. Volgens deze legendes veranderd Kathmandu, dat toch al niet bijster gestructureerd is, in een complete chaos van waterballonnen en kleuren. Gisteren kon ik het dan eindelijk zelf ervaren.

's Ochtends werd ik wakker van kabaal bij ons in de straat. Schreeuwende kinderen en een hoop gesplash. Ik ging even vanaf mijn balkon kijken, maar al snel vlogen de waterballonnen me om de oren. Hoogste tijd om er eens op uit te gaan. Als je voor het eerst Holi viert, moet je gewoon een wit T-shirt aantrekken, de stad inlopen en maar zien wat er gebeurt. Ik heb eerst één rondje bij ons door de wijk gemaakt, maar zelfs toen kwam ik al helemaal doorweekt en onder het rode poeder weer thuis.

Inmiddels was ook Uttam wakker en klaar om Holi te gaan vieren. We zijn op de motor gestapt en naar het centrum gereden. Onderweg hebben we de nodige waterballonnen ontweken. In Thamel waren straatjongens druk bezig met toeristen te grazen te nemen. Door naar Asan waar de straten ook al helemaal bezaaid lagen met plastic zakjes. Snel door naar Basantapur en Durbar Square.

Durbar Square was fantastisch! Ik kan iedereen aanraden om volgend jaar maart een ticket naar Nepal te boeken om daar Holi te komen vieren. Het plein met de eeuwenoude tempels was voor Holi omgetoverd tot  een groot openlucht dancefeest. Een DJ had zijn intrek genomen op de trappen voor één van de tempels. De rest van de trappen zaten vol met toeschouwers die neerkeken op een regenboogkleurige mensenmassa van een paar duizend man die helemaal uit z'n plaat aan het gaan was. The party of the century!

Met Uttam ben ik er nog even voorbij gelopen, omdat hij met een paar vrienden verderop afgesproken had. Toen we een uur later terug kwamen was het feest nog steeds in volle gang. Er was alleen net een grote tankwagen midden op het plein geparkeerd. Een groepje mannen op de tankwagen was bezig met een installatie van een paar tuinslangen en douchekoppen. Het duurde niet lang voordat ze het hele plein onder de douche zetten.

Holi is echt fantastisch. Vergeet de wintersport volgend jaar. Boek een ticket naar Kathmandu en kom ook het meest fantastische festival ooit meevieren. Ik zorg voor de slaapplekken en een douche achteraf. Die heb je namelijk wel nodig...

Ontwikkelingen

De vierde dag in Nepal zit er bijna op. Echte grote mee- of tegenvallers hebben we nog niet gehad, maar er zijn wel ontwikkelingen. Zo hadden we gisteren een eerste gesprek met een mogelijke investeerder. Om het meteen maar even goed aan te pakken, was dit met de investeringsmaatschappij BO2 (Business Oxygen).

BO2 is een Nepalese investeringsmaatschappij die gesteund wordt door IFC, een internationale investeringsorganisatie die kleine tot middelgrote bedrijven in derdewereldlanden helpt. Ze hebben een oorlogskas van een krappe 140 miljoen dollar, dus zijn ze direct niet meteen de eerste de beste. Daarnaast zijn hun voorwaarden bijzonder aantrekkelijk. Zo investeren ze maximaal 50% van het investeringsbudget, gaan ze met je in zee voor een periode van 4 jaar, waarna ze de aandelen sowieso aan je terug verkopen en krijg je naast de investering ook nog eens hulp met allerlei andere zaken. Het zoeken naar een geschikte accountant bijvoorbeeld, of een fiscaal jurist die je helpt bij het opzetten van alle documenten. 

Uttam en ik hebben een gesprek gehad met één medewerker van BO2. Als het aan hem had gelegen, had hij volgens mij direct de cheque uitgeschreven. Hij was zo enthousiast! Helaas heeft natuurlijk iedereen iemand boven zich, dus moest het toch nog even overlegd worden. Volgende week hopen we meer te horen, maar het zou natuurlijk fantastisch zijn!

Morgen gaan we wel gewoon verder met nieuwe investeerders. Om 11 uur hebben we alweer een gesprek gepland staan met een particulier en om 2 uur worden we bij een architect op kantoor verwacht. Genoeg te doen nog, zo op zaterdag.

Getting settled

Daar ben ik dan eindelijk. In Nepal. Ik heb er nu zo lang naar toegeleefd dat het van mij echt wel mocht beginnen. Dinsdagochtend ben ik door Uttam en Keshav opgehaald op het vliegveld. Van daar zijn we direct naar Uttam's appartement gereden.

Het appartement van Uttam bevalt me prima. Het is ruim, schoon (voor Nepalese begrippen) en licht. De kamer die voor mij bestemd is, is nog helemaal leeg. Daar moeten we eerst eens verandering in gaan brengen!

Woensdagochtend zijn we eerst op zoek gegaan naar vloerbedekking en een bed. Een vloerbedekking was al snel gevonden. Een bed wordt lastiger... In Nepal zijn ze verzot op gigantische hoofdeinden, iets wat ik zelf spuuglelijk vind. Ook zijn ze hier wat kleiner dan de gemiddelde Nederlander. Hierdoor zijn veruit de meeste matrassen 1.80 lang. Dat zou voor mij betekenen dat ik m'n voeten buitenboord moet hangen.

Na lang zoeken kwamen we bij een meubelwinkel waar ze zomaar een matras van 2 meter hadden staan. MIJN! We hebben meteen een bed erbij besteld dat voor een krappe €100,- op maat wordt gemaakt. Toen hebben we er meteen wat schoonmaakspullen bijgekocht en zijn snel weer terug naar het appartement gegaan.

M'n moeder zou trots op me zijn, als ze gezien had hoe hard ik de vloer van mijn kamer geschrobd heb. Daarna nog een keer met onze brand-new Black & Decker stofzuiger eroverheen en klaar is Kees. Niet veel later komt de vloerbedekking meneer om de vloerbedekking te leggen. Uttam en Sneha proberen hem nog tegen te houden, 'want dan gaat ie 'm versnijden, en dat is zonde, als je verhuisd, want dan moet je nieuw kopen, en dat is zonde!' Ik wil graag vandaag nog van m'n nieuwe tapijtje genieten, dus geef ik de man carte blanche met z'n schaar en stanleymes.

Binnen een half uur heb ik een prachtige vloerbedekking liggen en kan ook mijn matras en koffer m'n kamer ingeschoven worden. Er moet nog steeds veel gebeuren, maar het begin van mijn eigen kleine domein in Nepal is er!

Vandaag hebben we de eerste gesprekken met investeerders. Dan wordt het helemaal spannend.

Afscheid

Ik heb nog nooit zoveel afscheid genomen als afgelopen week. De ene keer is makkelijker dan de andere. Afgelopen vrijdag heb ik m'n draken uitgezwaaid en gisteren hebben we een groot afscheidsfeest gehouden. En als ik zeg groot, bedoel ik ook groot. Het huis was van twee uur 's middags tot een uur of tien 's avonds helemaal afgeladen vol! Nooit geweten dat er zoveel mensen bij ons binnen konden. Iedereen die geweest is, hartelijk bedankt. Het was fantastisch! En ik kom snel weer een keertje terug. Beloofd. 

Dan wordt het nu hoog tijd om m'n koffer in te pakken. Over precies 24 uur verlaat ik Nederlands grondgebied om aan de andere kant van de wereld een prachtig nieuw project uit de grond te stampen. Ik kan nu echt niet meer wachten. Bring it on!

Spannend verhaal

Zaterdag vierde Guido zijn verjaardag in Olie B, een kleine kroeg in Zoelen. Vanaf een uur of 11 gaat de muziek zo hard dat we elkaar niet meer fatsoenlijk kunnen verstaan. En nu zeg ik muziek, maar bedoel takkeherrie. Ik ben de Bob en heb het ene biertje die ik mezelf dan toch veroorloof al een tijdje geleden op. De andere gasten in de kroeg hebben er beduidend meer op en worden wat baldadig. Ik ben bang dat zo de verkeerden tegen elkaar oplopen en er wat tikken uitgedeeld worden. Ik ben niet op m'n gemak. 

De rest van onze groep doet een poging wat te darten. Nou ja, darten... Het is meer een wedstrijd wie als eerste de dubbel-2 raakt, want eerder zijn de potjes toch niet uit. Gemiddeld hebben ze volgens mij een pijl of 50 nodig om van de 501 uit te gooien. Ik zit op de kruk naar hen te kijken terwijl het opeens als een mokerslag binnen lijkt te komen. Het zit vanavond allemaal niet mee, maar toch... Wat zal ik dit gaan missen! 

Gewoon wat hangen met m'n vrienden op een zaterdagavond zit er binnenkort niet meer in voor mij. Dan kan ik m'n vrienden niet meer bellen om gewoon even af te spreken. Samen voetbal kijken, naar een festival, het casino, of zoals vanavond gewoon een beetje kloten in kroeg terwijl niets moet en alles mag. 

Wat volgt is volgens mij het beste te beschrijven als het dichtste dat ik ooit tegen een paniekaanval aan heb gezeten. Guino komt naar me toe. "Heb je nog een spannend verhaal?" vraagt hij. "Ja." zeg ik. "Ik ga emigreren." En een week voor vertrek, wordt ik daar plotseling enorm bang van.

Afscheidsfeest

Er zijn veel vrienden, familie en collega's die hebben gevraagd of er nu wel een afscheidsfeest komt. Om te voorkomen dat ik met alles en iedereen individueel af moet spreken, lijkt me dat inderdaad wel een goed idee... Op 16 maart is alles en iedereen welkom!